غذاخوری یا ناهارخوری
1- تعریف اتاق غذاخوری یا ناهارخوری اتاق ناهارخوری یا غذاخوری فضای محصوری است که به خوردن غذا اختصاص دارد. در دوران مدرن، به دلیل آسان‌تر نمودن پذیرایی، نزدیکی میان اناق ناهارخوری و آشپزخانه (از نظر معماری) رایج است. در حالی که در گذشته چنین نبود و برای مثال، در قرون وسطی، آشپزخانه و اتاق ناهارخوری در دو طبقه گوناگون بنا ساخته می‌شد. به طور سنتی اتاق ناهارخوری با میز بزرگ ناهارخوری و صندلی‌های پشتی‌دار بدون دسته نهارخوری مبله می‌شود.1 2- احتیاجات اتاق غذاخوری هر واحد مسکونی باید دارای فضایی برای غذاخوری باشد. این فضا ممکن است با اتاق نشیمن یا آشپزخانه یکی باشد و یا به صورت اتاقی مجزا باشد. 3- معیارهای اتاق غذاخوری میزان فضای اختصاص داده شده به اتاق غذاخوری باید بر اساس تعداد افراد پذیرایی شونده و فضای رفت و آمد مناسب باشد. در داخل محوطه غذاخوری و یا در آشپزخانه مجاور باید فضای مناسبی برای نگهداری چینی آلات و ظروف بزرگ غذاخوری اختصاص داده شود. اندازه فضای غذاخوردن هر شخص در روی میز باید بر اساس یک حریم 60 سانتیمتری تعریف شود. علاوه بر این، فضای میز باید به اندازه کافی برای قرار دادن ظروف غذاخوری بزرگ باشد. یک اتاق مطلوب برای نشستن اتاقی است که در آن میز غذاخوری فضایی خالی برابر 105 سانتیمتر در اطراف خود داشته باشد. باید همواره حداقل فواصل زیر از لبه میز فراهم شده باشد: 80 سانتیمتر برای صندلی¬ها به علاوه فضای دسترسی به آنها، 105 سانتیمتر برای آوردن غذا از پشت صتدلی، 60 سانتیمتر تنها برای عبور، 120 سانتیمتر از میز تا کابینت (در آشپزخانه). در اندازه گذاری اتاق غذاخوری، به علاوه فضای مورد نیاز غذا خوردن باید تدارک لازم جهت ایجاد فضای رفت و آمد در میان اتاق دیده شود. برای خانه¬ها و آپارتمان¬های کوچک محوطه غذاخوری می¬تواند درون آشپزخانه قرار داده شود. این وضعیت ناشی از نیازهای ذیل است: 1) مزایای خانه داری. 2) میز غذاخوری در آشپزخانه مکانی را برای دور هم جمع شدن کل خانواده فراهم می¬آورد. در جایی که امکان ایجاد فضای غذاخوری باشد، قرار دادن میز غذاخوری در اتاق نشیمن توصیه نمی¬شود.
...

غذاخوری یا ناهارخوری
1- تعریف اتاق غذاخوری یا ناهارخوریاتاق ناهارخوری یا غذاخوری فضای محصوری است که به خوردن غذا اختصاص دارد. در دوران مدرن، به دلیل آسان‌تر نمودن پذیرایی، نزدیکی میان اناق ناهارخوری و آشپزخانه (از نظر معماری) رایج است. در حالی که در گذشته چنین نبود و برای مثال، در قرون وسطی، آشپزخانه و اتاق ناهارخوری در دو طبقه گوناگون بنا ساخته می‌شد. به طور سنتی اتاق ناهارخوری با میز بزرگ ناهارخوری و صندلی‌های پشتی‌دار بدون دسته نهارخوری مبله می‌شود.1 2- احتیاجات اتاق غذاخوری هر واحد مسکونی باید دارای فضایی برای غذاخوری باشد. این فضا ممکن است با اتاق نشیمن یا آشپزخانه یکی باشد و یا به صورت اتاقی مجزا باشد. 3- معیارهای اتاق غذاخوری میزان فضای اختصاص داده شده به اتاق غذاخوری باید بر اساس تعداد افراد پذیرایی شونده و فضای رفت و آمد مناسب باشد. در داخل محوطه غذاخوری و یا در آشپزخانه مجاور باید فضای مناسبی برای نگهداری چینی آلات و ظروف بزرگ غذاخوری اختصاص داده شود. اندازه فضای غذاخوردن هر شخص در روی میز باید بر اساس یک حریم 60 سانتیمتری تعریف شود. علاوه بر این، فضای میز باید به اندازه کافی برای قرار دادن ظروف غذاخوری بزرگ باشد. یک اتاق مطلوب برای نشستن اتاقی است که در آن میز غذاخوری فضایی خالی برابر 105 سانتیمتر در اطراف خود داشته باشد. باید همواره حداقل فواصل زیر از لبه میز فراهم شده باشد: 80 سانتیمتر برای صندلی¬ها به علاوه فضای دسترسی به آنها، 105 سانتیمتر برای آوردن غذا از پشت صتدلی، 60 سانتیمتر تنها برای عبور، 120 سانتیمتر از میز تا کابینت (در آشپزخانه). در اندازه گذاری اتاق غذاخوری، به علاوه فضای مورد نیاز غذا خوردن باید تدارک لازم جهت ایجاد فضای رفت و آمد در میان اتاق دیده شود. برای خانه¬ها و آپارتمان¬های کوچک محوطه غذاخوری می¬تواند درون آشپزخانه قرار داده شود. این وضعیت ناشی از نیازهای ذیل است: 1) مزایای خانه داری. 2) میز غذاخوری در آشپزخانه مکانی را برای دور هم جمع شدن کل خانواده فراهم می¬آورد. در جایی که امکان ایجاد فضای غذاخوری باشد، قرار دادن میز غذاخوری در اتاق نشیمن توصیه نمی¬شود.
...















گفتگو با ما